header_23

Ostatnio dodane

 

14/10/2020

Konferencja

„Kosmos w Szkole”

W dniach 19-29 października odbywać się będzie konferencja „Kosmos w Szkole” organizowana przez Biuro Edukacji Europejskiej Agencji Kosmicznej – ESERO dla edukatorów i edukatorek. Konferencja odbędzie się w dwóch liniach tematycznych „Ziemia z Kosmosu” i „Komos z Ziemi”. Dla uczestników i uczestniczek przygotowaliśmy webinaria, wykłady, giełdę inicjatyw oraz warsztaty. WIĘCEJ…

28/09/2020

Artykuły / Wojciech Dindorf

Korzenie „wirusów” cz.1 SPACER
W roku 1979 – 40 lat minęło i jeden rok –   tygodnik POLITYKA  (nr 40 z 5.X.) w artykule  red. Magdaleny Bajer pt. „ Z czego Jasia uczą” ,  poruszył  sprawę   szokującego dzieła  wydanego dwa lata wcześniej przez WSiP.   „Podstawy Mechaniki i Termodynamiki” – książka pomocnicza dla uczniów i nauczycieli.  Autor zajmujący wysokie  stanowisko w Oświacie  w PRL  mógł wydać dzieło  bez  wzmianki o tym kto odpowiada za  wprowadzenie czegoś takiego do szkół.  WIĘCEJ…

21/08/2020

OD REDAKCJI

Rośnie grono naszych Autorów. Coraz częściej pasjonaci o różnym stopniu zaawansowania dochodzą do wniosku, że tytuł naszego dojrzałego (16 lat!) magazynu „Moja Fizyka” dotyczy nie redakcji – bo była by nie moja a nasza – tylko Autora podpisanego pod czymś w co wierzy, do czego jest przekonany i tym przekonaniem chce się z innymi podzielić. Podzielić się swoją prywatną własnością bez pośrednictwa tzw. recenzentów, którzy są tylko ludźmi i choć czasem bardzo pożytecznymi, często skłonnymi wydać niesprawiedliwy wyrok skazujący, od którego nie ma odwołania. Poznałem w życiu wielu boleśnie skrzywdzonych przez egzaminatorów, jurorów, sędziów czy recenzentów lub tzw. rzeczoznawców. Mógłbym podać co najmniej kilkanaście przykładów niekompetencji ludzi oceniających prace dyplomowe, egzaminy maturalne, recenzujących podręczniki – przykłady zarówno polskie jak i zagraniczne.

„Moja Fizyka” powstała jako jedyne, polskojęzyczne czasopismo fizyczne, z którego może korzystać każdy, kto się odważy poddać krytyce każdego kto się odważy…. byle tylko podał swoje imię i nazwisko i był zweryfikowany przez redakcję MF pod względem autentyczności postaci.

Chyba po dziesięciu latach miała na naszych łamach miejsce pierwsza dyskusja – wymiana poglądów. Do dzisiaj były trzy. Trochę czasu musi upłynąć zanim nauczymy się nie bać. Stale boimy się „wychylać”.

Po szesnastu latach mamy satysfakcję z powodu zaufania jakim nas obdarzył dr Alfons Miliszkiewicz. Podzielił się za naszym pośrednictwem swoją pasją która w pewnym sensie „męczyła” Go blisko pół wieku. Solidnie wykształcony odważny fizyk jest przekonany, że to o czym pisze ma sens i oczekuje sensownej krytyki, opinii, dyskusji.

Cieszy nas też inny debiut. Nauczyciel fizyki z Tarnowskich Gór prezentuje swoje przemyślenia dotyczące bardzo ciekawych zadań z dawnych Olimpiad Fizycznych.

Tu też spodziewamy się sympatycznej wymiany poglądów.                                                                                                            WD

18/08/2020

Artykuły / Alfons Miliszkiewicz

Promieniowanie binarne
Pierwsze doświadczalne wyniki, wskazujące na istnienie „jakiegoś” promieniowania, uzyskałem w roku 1975. Wówczas, jako doktor fizyki, na stanowisku docenta, pracowałem w Katedrze Fizyki Doświadczalnej Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Opolu.
W owym czasie, jako hobbysta, uzyskałem uprawnienia dyplomowanego mistrza w Rzemiośle Radiestezji. Dzięki temu, miałem kontakt z nierozpoznanym promieniowaniem, do wykrywania którego, od wieków używano i nadal stosuje się wahadełko. W pracowni fizycznej posługiwałem się zestawem aparatury, służącej do pomiaru podatności magnetycznej wody. Wykorzystałem ją do rozpoznania, czy owo „jakieś” promieniowanie, spowoduje zmianę podatności magnetycznej wody. WIĘCEJ…

18/08/2020

Zadania / Wiesław Piasko

Zadanie problemowe z XVII Olimpiady fizycznej
Treść zadania: Na lince nierozciągliwej waha się naczynie cylindryczne wypełnione wodą. W dnie naczynia zrobiono otwór, przez który woda stopniowo wycieka. Jak zmienia się okres takiego wahadła?
Rozwiązanie: Niech w chwili rozpoczęcia wahania 𝑇0 będzie okresem tak sporządzonego wahadła. Na okres wahadła będzie miało wpływ wzajemne położenie środków mas wody i naczynia. WIĘCEJ…

18/08/2020

Zadania / Wiesław Piasko

Zadanie z fizyki
Okładki płaskiego kondensatora powietrznego, o powierzchni S i wysokości h, skierowano pionowo i ustawiono tak, by ich dolne krawędzie dotykały cieczy dielektrycznej. Na brzegu naładowanego kondensatora powstaje niejednorodne pole elektryczne, przy czym pole to słabnie w miarę oddalania się od krawędzi kondensatora. WIĘCEJ…

18/08/2020

Zadania / Wiesław Piasko

Zadanie teoretyczne z XXXVII Olimpiady Fizycznej
Do cienkiej nieważkiej obręczy o promieniu R= 1 m przyczepiono punkt materialny o masie M=1 kg i umieszczono na poziomej płaszczyźnie tak, by oś obręczy była równoległa do tej płaszczyzny. Następnie obręcz wychylono z położenia równowagi o d = 0,01m zgodnie z rys.2, i puszczono. Znajdź okres drgań układu zakładając, że obręcz toczy się bez poślizgu. WIĘCEJ…


Inne strony


physteachphysworldwsip
UWrloobs

 

 


Napisz do nas:

mf.mojafizyka@gmail.com


ARCHIWUM – poprzednia wersja strony

Artykuły


Nowe podręczniki


 

Stare błędy w nowych podręcznikach
POMYŁKA CZY NIEDBALSTWO ?
Oto kartka z podręcznika pt.  Fizyka – kurs rozszerzony więcej…

 

A jednak za późno. ALARM!!
Wygląda tak jakby  ktoś sobie zakpił. Zakupiłem wczoraj trzy podręczniki fizyki: dwa Nowej Ery i jeden WSiPU.  Nie przeczytałem całości szczegółowo – podobnie jak sześciu recenzentów ministerialnych ( po trzech na wydawnictwo).  Ale stwierdzam z całą odpowiedzialnością, że wszystkie wytknięte przed dziesięcioma miesiącami błędy zostały udostępnione tysiącom uczniów w podręcznikach  przystosowanych  do nowych podstaw programowych, dla zreformowanej szkoły. więcej…

 

Póki nie jest za późno 2.
Wydawnictwo „Nowa Era” przygotowuje podręcznik dla kursu podstawowego z fizyki.   Z zapowiedzi tego podręcznika wybieram jeden kwiatek. więcej…

 

Póki nie jest za późno 1.
Na ostatnim spotkaniu w Kudowie przedstawiciele WSiPu wręczyli uczestnikom konferencji blisko 100 stronicową zapowiedź dwóch podręczników fizyki przygotowywanych dla cyklicznie reformowanej nowoczesnej szkoły. Oczywiście proszono o uwagi.

Korzystam z propozycji i postanawiam co kilka dni „odnieść się” do niektórych fragmentów otrzymanego dokumentu. ZR  29  oznacza Zakres Rozszerzony, strona 29. Moje uwagi  będą w barwie biskupiej.
więcej…

Odpowiedź autorek na krytyczne uwagi, dotyczące fragmentu podręcznika fizyki dla zakresu rozszerzonego, wydawnictwa WSiP, zamieszczone w czasopiśmie „Moja fizyka”, redagowanym przez Wojciecha Dindorfa

  1. Przykład „Samolotowe akrobacje” znajduje się w rozdziale „Siły w ruchu po okręgu”. Po odpowiednim wprowadzeniu, przedstawiamy w tym rozdziale pięć różnych przykładów zastosowania zasad dynamiki do rozwiązywania w układzie inercjalnym problemów związanych z tym ruchem. Uznałyśmy, że wśród tych problemów powinien się znaleźć ruch jednostajny po okręgu w płaszczyźnie pionowej. Zakreślanie pętli przez samolot jest tylko pretekstem, służącym przedstawieniu uczniowi siły dośrodkowej jako wypadkowej wszystkich działających sił. Cytowany, znajomy pilot autora ma rację mówiąc „Nigdy tak nie latamy”. Zapewne pętla jaką zakreśla samolot nie jest doskonałym okręgiem, a szybkość samolotu podczas wykonywania tej akrobacji nie jest stała; maleje przy wznoszeniu i rośnie podczas ruchu w dół. Ale my w tym przypadku, tak jak w całym nauczaniu fizyki w szkole, posługujemy się modelem. Stosowany model musi być tak uproszczony, by uczeń mógł wykonywać obliczenia, posługując się matematyką dostępną na poziomie szkolnym. Tak postępujemy przecież bardzo często. Przykładowo: w zadaniach dotyczących swobodnego spadania ciał czy rzutu pionowego przyjmujemy model, w którym ruch ten opisujemy jako jednostajnie zmienny z przyspieszeniem o wartości g, choć przecież w rzeczywistości tak nie jest, a w zadaniach związanych z ruchem Ziemi wokół Słońca zakładamy, że orbita Ziemi jest okręgiem, itp. itp.

Odstępstwo od rzeczywistości przyrodniczej powinno być wyraźnie wyartykułowane, więc uznając nasze niedopatrzenie w tym względzie proponujemy zmianę początku fabuły przykładu na następujący:

„Obliczymy wartość siły, którą pilot o masie m = 70 kg działa w najwyższym i najniższym punkcie toru na fotel samolotu, zakreślającego pętlę w płaszczyźnie pionowej. Przyjmiemy uproszczony model ruchu samolotu zakładając, że pętla jest okręgiem o promieniu r = 400 m , a stała szybkość samolotu v = 360 km/h.

  1. Problem przeciążenia w naszym podręczniku będzie przedstawiony szczegółowo w dziale „Grawitacja”. W omawianym tu przykładzie nie definiujemy przeciążenia, jako wielkości fizycznej. Stwierdzamy tylko, że pilot jest w stanie przeciążenia i wyjaśniamy, co to znaczy (patrz „Ilustrowana encyklopedia dla wszystkich. Fizyka”, wydana przez WNT trzy wydania, ostatnie w roku 1991); główni opiniodawcy to prof. Grzegorz Białkowski i prof. Andrzej Szymacha; czytamy tam, że „przeciążenie to stan ciała, w którym ciało jest poddawane działaniu zależnej od jego masy siły większej od siły ciężkości”. I na razie tyle!

Nie grozi więc niebezpieczeństwo, że uczeń zada pytanie: „Proszę pani, na Air Show w Radomiu stale mówili coś o przeciążeniu 10G. Co to znaczy10G?”, bo nie mówimy tu o wielkości fizycznej zwanej przeciążeniem.

Ale co to jest G?. Wiemy, że w „żargonie lotniczym” jest to ciężar pilota. Skoro ilorazem sił, to jest ono wielkością bezwymiarową, np. 10. Czyżby ciężar w tej sytuacji też był wielkością bezwymiarową? W podręczniku fizyki tak być nie może. Nie będzie na to zgody ani naszej ani Wydawnictwa.

  1. Trzeci zarzut dotyczy siły nacisku. W artykule Autor pisze: „Nacisk pilota na fotel pozostaje do końca omijaną tajemniczą siłą’”. Otóż gdyby dysponował całym podręcznikiem zauważyłby, że na tym etapie nauki uczeń jest już świetnie zaznajomiony z pojęciem siły nacisku. Nacisk pilota na fotel nie jest więc jakąś tajemniczą siłą, lecz siłą, która pojawia się w związku z faktem, że w ruchu po okręgu wypadkowa wszystkich sił rzeczywistych działających na ciało musi być siłą dośrodkową., Jaka siła może więc działać na pilota, oprócz siły ciężkości, jeśli nie siła o odpowiedniej wartości pochodząca od fotela ? A jeśli fotel działa na pilota taką siłą, to z III zasady dynamiki wynika, że i pilot działa na fotel siłą o takiej samej wartości! O takie rozumowanie nam tutaj chodzi.

Zgodnie z Podstawą Programową kilka rozdziałów dalej wyjaśniamy ten problem z punktu widzenia obserwatora w układzie nieinercjalnym.

jeśli działa na pilota taką siłą, to z III zasady dynamiki wynika, że i pilot działa na fotel fotel działa na pilota taką siłą, to z III zasady dynamiki wynika, że i pilot działa na fotel siłą o takiej samej wartości! O takie rozumowanie nam tutaj chodzi.

Zgodnie z Podstawą Programową kilka rozdziałów dalej wyjaśniamy ten problem z punktu widzenia obserwatora w układzie nieinercjalnym.

  1. Autor pisze: „Bardzo mi brak jakichkolwiek wniosków, podsumowania tego abstrakcyjnego – nawet jak na Gedankenexperiment – przykładu”.

Ten przykład miał pokazać uczniowi, jak stosować zasady dynamiki do opisu ruchu jednostajnego po okręgu w płaszczyźnie pionowej, w układzie inercjalnym. Wnioskiem są trzy ostatnie linijki tekstu. Zapewne Autorowi chodzi o wnioski związane z technikami lotniczymi, ale to podręcznik fizyki, a nie kurs pilotażu.

Maria Fiałkowska
Barbara Sagnowska
Jadwiga Salach

Witryna, którą obecnie przeglądasz, wykorzystuje pliki cookies w celu poprawnej realizacji dostarczanych usług i informacji oraz w celach gromadzenia anonimowych informacji statystycznych. Więcej informacji >>

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close